Als ik dat hardop zeg, moet ik het eigenlijk zelf even laten binnenkomen.
Vijfentwintig jaar…

Wat ooit begon met een idee, een gevoel en vooral een diep vertrouwen dat we iets konden betekenen voor mensen, is uitgegroeid tot iets wat Kees en ik destijds nooit helemaal hadden kunnen overzien.

Als ik terugkijk, denk ik niet als eerste aan jaartallen, opleidingen of alles wat we hebben ontwikkeld.
Ik denk aan mensen.
Aan al die mensen die in de afgelopen vijfentwintig jaar op ons pad zijn gekomen.
Mensen die op zoek waren naar antwoorden.
Mensen die zich anders voelden.
Die soms al hun hele leven probeerden zich aan te passen aan een wereld die voor hen net iets harder, drukker of intenser binnenkwam.
Mensen die misschien vooral verlangden naar één ding:

gezien worden zoals ze werkelijk zijn.

Dat is voor mij altijd de kern van Sensi geweest.
Niet iemand vertellen wie hij moet worden, maar iemand helpen terug te vinden wie hij eigenlijk al is.
En als ik zie hoeveel mensen dat gedachtegoed inmiddels uitdragen, raakt me dat.
Onze cursisten.
Onze therapeuten.
Iedereen die ooit bij Sensi betrokken is geweest.
Iedereen die het vertrouwen had om een stukje van zijn of haar levensweg met ons te delen.
Jullie zijn onderdeel geworden van het verhaal van Sensi.
En daar wil ik vandaag heel bewust dank je wel voor zeggen.

En natuurlijk wil ik iemand in het bijzonder noemen.

Kees

Vijfentwintig jaar geleden begonnen wij samen aan dit avontuur.
We hebben gebouwd, gezocht, geleerd, gelachen en ongetwijfeld ook weleens gedacht: waar zijn we eigenlijk aan begonnen?
We hebben mooie tijden gekend en moeilijke momenten doorgemaakt.
Maar we zijn blijven geloven.
In Sensi.
In elkaar.
En vooral in datgene waarmee het ooit begon: het gevoel dat dit ertoe doet.

Als je vijfentwintig jaar samenwerkt, bouw je niet alleen een organisatie.
Je bouwt een geschiedenis.
Een geschiedenis vol herinneringen, mensen, verhalen en momenten die niemand je meer afneemt.
En daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
Vandaag wil ik daarom niet alleen terugkijken.
Ik wil vooral even voelen.
Voelen wat er hier staat.
Wat wij met elkaar hebben neergezet.

Hoeveel levens elkaar in die vijfentwintig jaar hebben geraakt.
Want misschien zullen we nooit precies weten hoe ver één ontmoeting, één inzicht of één vriendelijk woord uiteindelijk doorwerkt.
Iemand neemt iets mee naar huis.
Geeft het door aan een partner.
Aan een kind.
Aan een cliënt.
Aan iemand die het op dat moment nodig heeft.
En zo ontstaat er iets wat veel groter is dan wijzelf.

Misschien is dát wel het mooiste wat Sensi mij heeft geleerd:
dat echte verandering niet altijd groots hoeft te zijn.
Soms begint ze heel klein.
Met luisteren.
Met werkelijk kijken naar iemand.
Met ruimte geven aan een gevoel.
Met durven zeggen:
Je mag zijn wie je bent.

Dus vandaag vier ik niet alleen vijfentwintig jaar Sensi.
Ik vier jullie.
Ik vier iedereen die heeft meegebouwd, meegedacht, meegevoeld en meegegroeid.
Ik vier de mensen die er vanaf het begin bij waren én degenen die pas kort geleden op ons pad kwamen.
En ik vier wat nog voor ons ligt.

Want na vijfentwintig jaar zijn we niet klaar.
Gelukkig niet.
Er valt nog zoveel te ontdekken, te leren en door te geven.
Dus laten we blijven voelen.
Blijven verwonderen.
Blijven verbinden.
En laten we vooral nooit vergeten waarmee het allemaal begon:
met vertrouwen in dat kleine stemmetje van binnen dat soms iets weet, lang voordat ons hoofd het kan begrijpen.

Dank jullie wel voor vijfentwintig bijzondere jaren.
Dank je wel voor jullie vertrouwen.

En Kees…

dank je wel dat we ooit samen de moed hadden om gewoon te beginnen.
Op Sensi.
Op jullie.

En op alles wat nog komen mag.
Cornel